( آيهء 24 ) وَ مِنْ ءَايتِه‌ِى يُرِيكُمُ الْبَرْقَ خَوْفًا وَ طَمَعًا وَ يُنَزّلُ مِنَ السَّمَآءِ مَآءً فَيُحْىِى بِهِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَآ إِنَّ فِى ذَ لِكَ لَأَيتٍ لّقَوْمٍ يَعْقِلُونَ اعراب : گفته شده : تقدير جملهء اوّل آيهء شريفه اين است : « و من آياته آية يريكم البرق . . . » يعنى موصوف ، حذف شده و جمله‌اى كه وصف آن مىباشد جايگزين آن شده است . تفسير : و از نشانه‌هاى قدرت و حكمت خداست اين كه رعد و برق را براى بيم و اميد - بيم از صاعقه و ويرانى ، و اميد به باران سودمند - به شما مىنماياند . و از جانب آسمان يا از ابر آب باران و برف را فرو مىفرستد ، پس زنده مىگرداند به آن زمين را تا از آن ، بعد از مردن و افسردگى آن كه ايام زمستان باشد ، گياه تر و تازه برويد . حقّاً كه در اين نزول باران و برف و زنده شدن زمين ، نشانه‌هايى است بر قدرت الهى براى گروهى كه تعقّل مىكنند و مىانديشند . حضرت صادق عليه السلام به مفضَّل فرمايد : تأمّل كن در كيفيت نزول باران به زمين ، و تدبير حكيم عليم . مقدَّر فرموده كه از بلندى بريزد تا جميع پست و بلند زمين را سيراب گرداند ؛ زيرا اگر از جهت ديگر مىآمد هر آينه كوه‌ها و تل‌ها و مواضع رفيعه را احاطه نمىكرد و زراعات كم مىشد ؛ و مقدّر ساخته كه قطره قطره بيايد تا به قعر زمين فرو رود و باطن و اعماق آن را سيراب گرداند و زراعات را رويانيده زمين را آباد سازد . و نيز بدن‌ها را نرم و ملايم نمايد و هوا را از كدورت جلا بخشد و و با و طاعون و امراضى را كه از فساد هوا به هم رسد زايل گرداند ، و آفت . . . كه در زراعات و درختان به هم رسد بر طرف نمايد . « 1 »

--> ( 1 ) . توحيد المفضّل ( طبع سوم عربى ، مكتبة الداورى - قم ) ص 150 - 149 .